Stotijn in de Grote Zaal

Zong ze eerder dit seizoen al de "Kindertotenlieder" van Mahler in de Kleine Zaal, nu is "Das Lied von der Erde" aan de beurt in de Grote Zaal.

Place de l'Opera schreef later:
"Ook Christianne Stotijn liet zich zondagavond niet zomaar kennen. Met gesloten ogen bouwde ze haar concentratie op tijdens het eerste drinklied van de prima zingende Duitse tenor Christian Elsner.

Stotijns inzet van ‘Der Einsame im Herbst’ gaf een kort genoegen van herkenning. Heel even leek haar stem het te verliezen van de diffuse teksten en de lage tessituur, maar het ongenoegen duurde kort. Hobo en fagot treurden met de zangeres mee op haar ‘Ich weine viel’, met daaronder strijkers die een treiterige voorbode gaven van wat komen zou.

De jeugd, de liefde, de overmoed. Stotijn schetste in ‘Von der Schönheit’ een beeld van jonge vrouwen in een weide: ‘Gold’ne Sonne webt um die Gestalten, Spiegelt sie im blanken Wasser wieder.’ Een voorbijstuivende man op een paard, een jong hart op hol. Stotijn gaf niet alleen goud, maar beschikte ook over blank en blauw in haar kleurenpalet.

De liederencyclus sloot af met ‘Der Abschied’, een ode aan verlies en vergankelijkheid. Het RPhO zaaide met het eerste deel van het lied nog paniek, maar gunde in het tweede deel Stotijn de stilte en de ruimte tot acceptatie.

Stotijn steeg zondagavond boven zichzelf en Mahler uit en nam hierin haar publiek mee."
Place de l'Opera

Het was waar: ze leek het af te moeten leggen tegen het orkest maar naar het einde toe steeg niet alleen boven zichzelf, maar ook boven het orkest uit.