Danielle De Niese in de Grote Zaal

Dinsdag 19 januari in het Concertgebouw:
Danielle de Niese/Il Giardino Armonico, Giovanni Antonini
concerti grossi van Händel, Locatelli en Geminiani, en aria's van Händel uit o.a. Rinaldo, Giulio Cesare en Rodelinda
Ter promotie van haar Handel-cd:

* Locatelli - Introduttione teatrale in D, op. 4 nr. 5
* Händel - Aria 'Scoglio d'immota fronte' (uit 'Scipione', HWV 20)
* Händel - Aria 'Lascia ch'io pianga' (uit 'Rinaldo', HWV 7)

* Händel - Concerto grosso in G, op. 6 nr. 1, HW 319
* Händel - Aria 'V'adoro pupille' (uit 'Giulio Cesare', HWV 17)

* Händel - Aria 'Morrai, sì; l'empia tua testa' (uit 'Rodelinda', HWV 19)
* Händel - Concerto grosso in g, op. 6 nr. 6, HWV 324
* Händel - Aria 'Come in ciel benigna stella' (uit 'Apollo e Dafne', HWV 122)
* Händel - Aria 'Ritorna o caro e dolce mio' (uit 'Rodelinda', HWV 19)
* Geminiani - Concerto grosso in d 'La follia'
* Händel - Aria 'Piangerò la sorte mia' (uit 'Giulio Cesare', HWV 17)
* Händel - Aria 'Da tempeste' (uit 'Giulio Cesare', HWV 17)

Tien jaar geleden zong ze haar eerste Barbarina in The Met en nu promoot ze haar eerste Mozart album.

Ze heeft ondertussen veel Handel en Monteverdi gezongen in Glyndebourne, Eurydice in the Met's "Live in HD" en ook de nodige Mozart hier bij DNO. Kortom: tijd voor het Concertgebouw!!!
Commentaar van Jordi Kooiman van Place de l'Opera:
"Il Giardino Armonico overtreft De Niese

Het affiche beloofde een steroptreden van Danielle de Niese, maar voor mij was het tweede concert uit de reeks Oude Meesters van het Concertgebouw veel meer een triomf voor het ensemble Il Giardino Armonico. Wat zij met de barokmuziek deden, was in één woord subliem.



(Foto: Chris Dunlop.)

De serie Oude Meesters beleefde gisteren (19/1) haar tweede concert in de Grote Zaal van het Concertgebouw. Het programma bevatte Händel-aria’s en instrumentale muziek van Händel, Locatelli en Geminiani.

Natuurlijk ging alle aandacht uit naar diva De Niese. Een leuke diva, dat zeker. Ze zag er stralend uit, stond er ontspannen bij en had direct interactie met het publiek. Een aimabele dame die de podiumkunst verstaat, zou je kunnen zeggen.

Gaandeweg het concert ontstond bij mij echter de indruk dat die look ook een laag mascara op haar vocale begrenzingen was. De sopraan was prachtig helder in de hoogte en liet knappe, rake versieringen horen, maar haar lage register was mager en, het belangrijkste, ik miste expressiviteit.

Ik kon geen traantje laten om haar ‘Lascia ch’io pianga’ (laat me huilen) en deinsde niet terug voor haar ‘Morrai, sì’ (ja, je zult sterven).

Waar het aan lag? Misschien wel aan het feit dat ze nu eenmaal een lichte, haast lieflijke stem heeft, waar de bodem snel van in zicht is. Al snel lijkt ze tegen haar maximum aan te zitten.

Anders gezegd: het heeft zo weinig body. Even is de fraaie klank weg, en er blijft gelijk niets meer over. Het is toch ook geen toeval dat ze ruim tien jaar na haar debuut bij de Metropolitan Opera nog steeds rollen van het kaliber Susanna zingt?
(Niet echt eerlijk want haar debuut bij de Met was van Barbarina, de bijrol.)
Nee, dan het ensemble. Wat een sensatie. Onder leiding van de levendige dirigent Giovanni Antonini leefde werkelijk iedere noot die de musici produceerden.

Op alle fronten werd prachtig gevarieerd. De dynamiek veerde op en neer als een jojo, de tempi waren haarfijn afgestemd op de sfeer in de muziek en de articulatie liep uiteen van zweepslagen tot oormassages. Verrukkelijk.

Wat ook zo heerlijk was om te zien, was het enthousiasme van de ensembleleden. Richting de muziek, maar ook richting elkaar. De overgave waarmee ze zich op de toch inmiddels stokoude barokmuziek stortte, werkte sterk verfrissend. Alsof je naar nieuwe muziek aan het luisteren was. Veel hulde voor dit uitmuntende barokensemble."